Alles is een ervaring, totdat het stopt
Volgens mij ben ik nooit echt ongelukkig geweest. Maar perioden van diep lijden ken ik absoluut en deze zijn altijd zeer verrijkend gebleken. Ik denk dat mijn vaardigheid om keihard en intens te kunnen schrijnen van de pijn, me er veelvuldig voor heeft behoed om het over een langere periode uit te strijken en er chronisch ongelukkig van te worden. Wellicht ben ik met de wijsheid geboren dat diep door het stof ploeteren zich sneller afwisselt met glorieuze gevoelens als je er gewoon meteen doorheen gaat. Dat schept een enorme ruimte en daarna is alles werkelijk gelukzalig. Soms laat ik het er wel op aankomen en zit ik krampachtig tegen het lijden aan te hikken, en dan weet ik dat ik aan de bak moet, of juist in de overgave. Ik herken dat feilloos aan eetbuien waar ik dan weerloos tegenover sta, dan weet ik weer hoe laat het is. Het 'er tegenaan hikken' kan soms langer duren dan het lijden zelf waarbij ik achteraf soms denk, heb ik hier nou zo moeilijk over zitten doen? Men zegt natuurlijk niet voor niets dat vaak het verzet het hele lijden is. Pijn willen oplossen is ook al verzet, overgave aan de pijn en het gewoon doorvoelen is paradoxaal genoeg inherent aan het oplossen, transformeren, smelten, hoe je het ook wilt verwoorden.
Gaat het niet gewoon allemaal om acceptatie? Accepteren wat zich aandient. En dan niet in de zin van dat we iets accepteren en er daardoor geen verdriet over voelen. Maar accepteren dat we alles hebben te doorvoelen en dan ook alles maar gewoon benaderen en observeren als een ervaring, oordeelloos en zonder verzet. Is dat niet gewoon het hele ding? Het klinkt zo simpel. Een huilbui kan zo bevredigend zijn als je er vol voor gaat. Overal vol voor gaan. Dan heb ik het tevens over collectieve acceptatie, dat je op je werk of op straat de ogen uit je kop mag janken als het zich aandient. En dat de omgeving het dan ook benadert als alledaagse zaken, wat het ook is. Net als lachen.
Waar zou dat ongemak over het lijden nou ooit zijn ontstaan en hoe is daar zo een lading op gekomen. Hoe kan het dat lachen en huilen niet met eenzelfde neutraliteit bedreven en bejegend worden? Ergens moet dat ontstaan zijn. Al die heisa of juist het in de doofpot stoppen is volstrekt onnodig alswel compleet nutteloos. Laten we gewoon lekker met zijn allen potjes gaan janken én lachen overal, het zou heel wat opklaren.
Ooit
