Magie en Emotie
Er bestaat een absolute waarheid, eentje die zo omvangrijk is dat de mens volstrekt onkundig is deze te kunnen bevatten, laat staan vatten met het geschrift. Met het miezerige vocabulaire dat wij tot ons beschikking hebben om met ons rationele brein betekenis te kunnen verlenen aan hetgeen zich hier op aarde afspeelt. Dat is van een magnitude die ontoereikend is met ons beperkte denkvermogen. Met onze onmetelijke drang om de dingen te verklaren die met taal niet te verklaren zijn, die enkel voelbaar zijn en bevestigd worden door een diep weten. De echte waarheid is zó dicht in ons, zó intern, dat we hem over het hoofd zien en er naarstig naar op zoek gaan, extern. We verliezen ons in de wetenschap, dieren zouden dat nooit doen, zij zouden dat simpelweg niet nodig hebben. Zij twijfelen niet, worstelen niet met onzekerheden van dien aard omdat ze het gewoon instinctief ‘weten’ zonder er de hele dag over te mijmeren. Meten is weten, maar voelen is leven. De absolute waarheid wordt verstaan door de hoogste orde, door alle organismen die instinctief leven zonder spreektaal zoals de mens deze heeft gecreëerd. Dieren, planten, zelfs voorwerpen doordringen zich van deze waarheid en handelen via dat ene grote voortstuwende magische absolute. De tekortkoming van de mens is dat het externe zoeken naar wat allang aanwezig is, hen paradoxaal genoeg afleid van die instinctieve staat van zijn. Is het primitieve leven niet gewoon dé manier van leven? Mijn broertje kwam laatst in een vlaag van geestelijke helderheid met de theorie: 'Hoe verder de mens evolueert, hoe minder we zullen praten.'
Dat is mijns inziens een rake uitspraak die exact de kern bij de kladden grijpt, omdat het eigenlijk behelst dat we dan weer dieren worden zonder taal, op ons intuïtie levend en wellicht telepatisch een hoop kunnen onderscheppen. Daarom is dierenliefde zo verfrissend en ongecompliceerd, en zo ongelofelijk puur. Wellicht is dat een van de meest pure liefdesverbonden dat een mens kan ervaren aangezien er van ten minste één kant geen ego verhalen tussen zitten. Babies, en mensen die in de laatste fase van hun leven naar de dood toe bewegen zijn doorgaans de meest pure wezens onder de menselijke samenstelling, tezamen met een bescheiden groep uitzonderingen in de middenmoot. Zij staan het dichtst bij deze absolute waarheid, bij de mystieke laag die enkel voelbaar is. Die niet in een concept te proppen is. Er zitten nauwelijks ego lagen tussen.
Kunst, emotie, de woordeloze lagen, is de uitingsvorm die het dichtst bij deze magie kan komen omdat het tevens een non-verbale uiting is van datgene. Het is vooral mystiek voelbaar en kan onverwacht kan raken om onverklaarbare redenen. Taal kan ook een kunstvorm zijn, als de samenstelling van woorden zodanig kloppen, dat het dat mystieke in ene kan raken. Het is een ware kunst om het onbeschrijfbare tóch weten te vatten in woorden, waarbij er tussen de regels door wordt gevoeld dat het ongrijpbare door de woorden heen sijpelt. Alsof alles ineens samenvalt met het mystieke terwijl dat éigenlijk nauwelijks mogelijk is in geschrift. Dat is het snijvlak waar taal kunst wordt in plaats van een beperking. En dan wordt taal bijna abstract.
Ik verkondig dit op een wijze waarbij de formulering suggereert dat het een waarheid is, en dat is het ook, voor mij althans. En voor nog een paar mensen die ik goed ken en waarvan ik weet dat ze achter ieder woord staan. Of misschien ik zit gewoon als snotneus van 33 ontzettend belerend te zijn en te doen alsof ik de wijsheid in pacht heb. U mag er alles van vinden, voor ieder wat wils. Want zo bestaan er meerdere menselijke waarheden naast elkaar, die niet absoluut zijn, maar daarom ook niet minder waar.